Etrafımdaki insanlar, bunun ilaçlarla düzelebileceğine inanıyor.
Oysa ilaçlar sadece beni uyutuyor; ben yine seninle uyanıyorum.
Aynı acı, aynı derin sızı… hâlâ içimde, hâlâ keskin.
Yıllardır bununla yaşamanın ne demek olduğunu doktorlar nereden bilsin?
Gözlerimden dökülenin yaş değil, yas olduğunu nasıl anlasınlar…
Hastayım.
Ve bu hastalık, gün geçtikçe beni biraz daha kuşatıyor.
Ben ise çaresiz ve bitap düşmüş bir hâlde, gelip beni almasını bekliyorum.