ÖZGÜL DEMİRAĞ
@MissCivilEngineer
“Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişemeyeceğinden korkuyorum.”
Sen anlayabilesin diye, basitleştirerek konuşmaya çalışacağım. Saldırdığınız sınıftan insanlar, hassasiyetleri çabuk körlenen insanlardır. Onlar, malı mülkü yok edilemez şeyler gibi görürler. Bu insanların ne merhamet ne de korku duygularına uzun süre bel bağlayabilirsin.
Reklam
... ancak toplumca kabul gören işkollarının tümüne duyduğu nefret, onun bu isteğinden daha baskın çıkmıştı. Bu nefret, Verloc’un belli bir kesimden gelen pek çok devrimciyle paylaştığı bir kişilik bozukluğuydu. Çünkü insan, toplumsal konumunun sağladığı fırsatlara ve olanaklara değil de, bunların karşılığında, geçerli ahlak kurallarına uymak, kendi isteklerini dizginlemek ve ağır çalışma koşullarına katlanmak biçiminde ödemek zorunda bulunduğu bedele başkaldırır. Devrimcilerin çoğu genellikle disipline, ağır işe düşmandır. Bir de öyleleri var ki, onların adalet anlayışına göre, istenen bedel insafsız derecede yüksek, iğrenç, bunaltıcı, küçültücü, ezici, acımasız, çekilmez bir bedeldir. Bunlar aşırı uçtaki insanlardır. Onların dışında kalanların topluma başkaldırma nedeni ise, alçak ya da yüce, tüm yanılgıların anası, şairlerin, reformcuların, sahtekârların, dava adamlarının ve kundakçıların sadık can yoldaşı olan kendini beğenmişliktir.
“Güçlüleri besleyen zayıflar takımından değil mi onlar ha?”
Birçok mantık türü vardır. Bu benimkisi ön yargılardan, kör inançlardan, bilgisizlikten arınmış bir mantık.
“Son kertede, insanın güvenliğini sağlayan tek şey karakter yapısıdır.” dedi.