Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da. Şu an yaşadığım her şey o günlerin aynısı. Evde olmak istemiyorum, ama her akşam eve dönüyorum. İşte olmak istemiyorum ama her gün işe gidiyorum. Bir şey beni hep dışarıya çekiyor. Hiçbir yere ait hissedemiyorum kendimi.
…"yaşayanlar ölülerin gözlerini kapatır, ölüler yaşayanların gözlerini açar". Neden hiç kimse başkalarının ölümüyle ne yapmamız gerektigini öğretmez? Neden kimse bize nasıl ölündügünü, nasıl ölmemiz gerektiğini öğretmez?