Ece Alan
@Missece
11 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Toshikazu Kawaguchi benim ilk defa okuduğum bir yazar. Kendisi hakkında bir bilgim yoktu. Bir Kutu Kitap ile gelen kitaplardan biriydi. Arkasını okuyunca, hemen okumaya başlamak istedim ve bir günde bitirdim. Yazarın dili ve işlediği temalar ve hikayenin kendisi çok güzel, çok içten, çok kalbe dokunan ve çok samimi. Geçmişe gitmek şimdiyi değiştiremese bile geçmişe gider miydim? Gitsem en fazla ne olabilir ki? Neden gitmek istiyeyim? İşte tüm bunları farklı farklı kişilerin geçmişe gitmesi ile cevaplıyor kitap. Her karakter farklı bir duygu yaşatıyor insana ve vedalaşmanın önemini hatırlatıyor. Ben kitabın bazı yerlerinde gözyaşlarıma hakim olamadım. Okunması gereken bir kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayatta bir trajedi yaşadığımıda hepimizin bu trajediyi atlatmak için bulduğu uğraşlar vardır. İşte Lea’nın ki de keman çalmaktı. Keman çalarak trajedisinden uzaklaşıp daha yoğun ve korkutucu olabilecek bir duygu olan tutku, hırs ve mükemmel olma duygusuna tutundu. Ancak fark etmediği şey, bu yeni duygusunun, keman çalma yoluyla aslında trajedisinden kaynaklı içindeki ebeveyn boşluğunu doldurmaya çalışma ihtiyacını gün yüzüne çıkarması ve hayatının tek merkezinde olan keman yolculuğunda kendisine öncülük yapan kişilerle değişik şekilde bağlanması ve bu kişiler hayatından çıkınca ne yapacağını bilemeden ruhunun karanlıklarında saklı trajediye geri dönmesi oldu. Ve bu yolculukta kızının her zaman yanında olduğunu sanan ancak aynı yolda olsalar bile farklı araçlarda yolu gittiklerinin farkına varamayan bir baba…. Van Vliet’in hayatının merkezine kızını koyup kızı için büyük riskler alması, karakterinden hiç beklenmeyecek kararlarda bulunması…Aynı yolda giderken bir de fark eder ki Van Vliet, kendisi aslında içi renkli ışıklarla dolu, içinden müzik sesleri duyulan lüks araçta olan kızıyla aynı araçta değildir ve bu araç uçurumdan aşağı yuvarlanırken kızını kurtarmak için yapabileceği bir şey yoktur.
Lea, hiç bu şekilde başlayıp, bu şekilde biteceğini tahmin edebileceğim bir kitap değildi. Belirli bir süre sonra neler olacağını o kadar merak ettim ki kitabı okumadan duramadım. Ama uyarmam gerekir ki bu kitap insanı, ruhunun çok da üstünde durmak istemeyeceği yerlere götürebiliyor. Uzun süre sonra bir kitabın sonunda duygulanıp ağladığımı da söylemeden geçemeyeceğim.
Bu yazarla tanışmak beni çok mutlu etti. Okuması çok farklı, tuhaf hissettiren ama merak uyandıran bir yazar. İçinde bir sürü kısa hikayeler vardı ve her birini bitirdiğimde birbirinden farklı şekillerde hissettim; sinirli, rahatsız, tuhaf, anlam vermeye çalışan, acıyan. Ve her bir hikaye sonrasında yazarı daha çok araştırma hissine kapıldım. Hayatını biraz araştırdıktan sonra da hikayeleri daha anlam kazanmaya başladı ve açıkçası beklemediğim bir şekilde yazarın başka eserlerini de okumak istedim.
Yarın, ve Yarın, ve Yarın benim tesadüfen aldığım bir kitaptı. Raflarda gezerken kapağı dikkatimi çekti, arkasını okudum. Hikayenin genç yıllardan başlayan tesadüflerle dolu güzel bir aşk romanı olabileceği izlenimine kapıldım. Bu izlenimimden yola çıkarak Yılın Romanı seçilmesine şaşırdım ama yine de bir şans vermek istedim.
Söylemek isterim ki bu romanın izlenimimle yakından uzaktan alakası yok. Bence hikaye çok derinlenmesine işlenmiş ve karakterler artık hayatınızın bir parçası haline geliyorlarlar.
Yarın, ve Yarın, ve Yarın; hayatımda hakkında hiç yazı okumadığım ve dürüst olmak gerekirse pek de fanı olmadığım bilgisayar oyunlarını merkeze almış. Ve benim gibi, bir bilgisayar oyununun, insanın hayatında yaratabileceği etkinin ne kadar büyük olabileceği hakkında hiçbir bilgisi olmayan insanlar için inanılmaz bir bakış açısı sunuyor. Bir bilgisayar oyununun, oyunda binlerce kez yaşama şansı olan oyuncuların gerçek yaşamlarında yaşama ümitlerini kaybedip hayat oyununda oynamak istemediklerinde nasıl onları motive edebileceğini ve yaşama tutunmalarında yardımcı olabileceğini öğrendiğim gibi bazen de nasıl ellerinle kurduğun bu sanal hayatın, gerçek yaşamında senin tek olan canını elinden alabilecek kadar gerçek olduğu gerçeğini gördüm.
Yarın, ve Yarın, ve Yarın’da beni çok etkileyen 2 bölüm vardı. “””Dikkat: Burası SPOILER İÇERİR”””” Birincisi; Marks’ın komada olduğunu, gökyüzünde uçan bir kuşun vurulup kan kaybederek yere düştüğü betimlemesiyle öğrenmemiz. Ve Marks’ın bizlerle, düşünceleri yoluyla vedalaşması. Diğeri ise; Sadie ve Sam’in başka karakterlerle girdikleri sanal oyunda kurdukları ilişki ve konuşmayı kestikleri yıllar sonrasında tekrar iletişimlerini, hayatlarını bir araya getiren oyun yoluyla kurmaları ve oyun içinde bile oyun üretmeleriydi. Bence bu iki
Makioka Kızları’nı rafta görüp elime aldığım ve arkasını okuduğum andan beri kitabı okumaya dair çok büyük bir heyecan içindeydim. Ve heyecanlanmakta da haklıymışım. Makioka Kızları 860 sayfa olmasına rağmen su gibi akan, insanın elinden düşürmek istemeyeceği bir roman. Roman genel olarak, Saçiko, Yukiko, Taeko ve ablaları Tsuruko’nun başlarına gelenler, kardeşler arasındaki bağlar, başlarına gelen olaylarla toplumun o günkü bakış açısı, yine bu olaylar vesilesiyle Japonya Kültürü, dolaylı da olsa Japonya ve dünyanın savaş döneminde olması ve bunun insanların hayatına nasıl etki ettiği, toplumda nelerin hoş karşılanıp nelerin karşılanmadığı, Japon halkının düşünce ve aile yapısı gibi bir çok konuya değiniyor. Ben kitabı okurken kendimi Makioka ailesinin bir üyesi gibi hissettim. Yeri geldi Saçiko gibi sinirlendim, Yukiko’ya üzüldüm ve Taeko’ya inanmak istedim. Etsuda sanki benim gözümün önünde büyüdü. Kısacası ben kitabı elimden hiç düşürmeden okudum ve okurken de kendimi bu gerçek dünyanın içinde gibi hissettim. Kesinlikle tavsiye ediyorum
