İnsanın içindekini dışarıdakine feda etmesi, sükûnetinin, boş vaktinin ve bağımsızlığının bütününü yahut büyük bölümünü, makam mevki, şan şöhret, ünvan ve ihtişam için kurban etmesi muazzam bir budalalık örneğidir.
Hiç kimse başkalarından ya da genel bir ifadeyle, dış dünyadan çok fazla beklenti içerisinde olmamalıdır. Bir insanın bir başkası için ifade edebileceği şey öyle çok büyük değildir: neticede herkes yalnız kalır ve önemli olan şey yalnız kalanın kim olduğudur.
Çünkü herkesin kendi yeterlilikleriyle karşı karşıya bırakıldığı yalnızlıkta, bir insanın kendinde sahip olduğu şey gün ışığına çıkar; allı pullu esvaplarının içerisinde budala sefil kişiliğinin yükü altında inim inim inler — ki bu asla üzerinden atamadığı bir yüktür; halbuki yetenekli insan canlandırıcı-şenlendirici düşünceleriyle tenha yerleri gözler.