Həyatın qaranlıq tərəfləri var. Amma bəlkə də ən qaranlıq olanı insanların başqasının xoşbəxtliyinə dözümsüzlüyüdür. Bu, paxıllıqdırmı? Yoxsa sadəcə insan qəlbinin yetərincə dərin və geniş ola bilməməsidirmi? Bilmirəm.
Mənə elə gəlir, ya da həqiqətən belədir, amma məncə, insanlar artıq başqalarının xoşbəxtliyinə sevinməyi bacarmır. Birinin uğuru, sevinci, hətta adi gülümsəməsi başqasında narahatlıq yaradır. Niyə? Çünki o gülümsəmək üçün öz həyatında səbəb tapa bilmir. O uğurun dalında illərin əziyyətini, çəkilən zəhməti görmək istəmir. Sadəcə nəticəyə baxır və “niyə mən yox, o?” deyə düşünür.
Paxıllıqla qəlbsizlik arasında incə bir sərhəd var. Paxıllıq başqasının sahib olduqlarına qısqanclıqla yanaşmaqdır, qəlbsizlik isə heç kim üçün sevinc hiss etməmək. Biz hansındayıq?
Təkrar soruşuram, insanlar niyə başqasının xoşbəxtliyinə sevinə bilmir? Çünki öz xoşbəxtliklərini tapa bilməyiblər. Onlar xoşbəxtliyin necə hiss etdirdiyini unutduqları üçün başqasının sevincini görəndə içlərində bir şey qırılır. Ona görə də gülən gözlərə, işıq saçan üzlərə düşmən kəsilirlər. Amma xoşbəxtlik elə bir şeydir ki, onu bölüşdükcə çoxalır. Kimsə sevinəndə sən də sevinsən, kimsə gülsə, sən də gülsən, dünya daha gözəl olar. Amma bunun üçün qəlbinin içindəki o boşluğu qəbul edib, onu başqasının bədbəxtliyi ilə deyil, öz xoşbəxtliyinlə doldurmalısan.
Bəs siz başqalarının xoşbəxtliyinə sevinə bilirsinizmi? Yoxsa o sevinc içinizdə narahatlıq yaradır? Əgər ikinci halda olduğunu hiss edirsinizsə, deməli, sizə lazım olan başqasının bədbəxtliyi deyil, öz xoşbəxtliyinizi tapmaqdır.
Təəssüf, çox təəssüf, şəhər camaatı öz həyat enerjilərini, qəlblərini və ağıllarını kart oynamağa və qeybətə sərf edir. Öz vaxtlarını maraqlı söhbətlərə, mütaliəyə yönəltməyi bacarmır və istəmir, ağılın verdiyi zövqdən istifadə etmirlər. Təkcə ağıla qulaq asmaq nəyə desən dəyər, yəni bu, çox maraqlıdır, çox gözəldir, yerdə qalanı cılız və rəzil şeylərdir.