İnsan azadlıqdan danışanda, adətən, xarici qandalları nəzərdə tutur - dəmir barmaqlıqlar, qadağalar, sərhədlər... Amma insanın öz beynində qurduğu qəfəs hər hansı fiziki həbsxanadan daha qorxuncdur. Bu qəfəsin nə qapısı var, nə açarı. Orada yalnız sən və içində tanımadığın biri var; sənin qorxuların, şübhələrin, keçmişin izləri və cəmiyyətin səni necə formalaşdırdığının təsiri.
Həbsxana dedikdə biz gözümüzün önünə betondan tikilmiş, soyuq, nəmişli divarları olan bir yer gətiririk. Amma sən hər gün öz beyninin məhbusunda yaşayırsansa, onun sərhədləri gözə görünməsə də, azadsanmı? Özünü sındıran, qərarlarına zəncir vuran, səni olduğun yerdə saxlayan şeylər nədir? Düşüncələrin? Stereotiplər? Uğursuzluq qorxusu? Ya bəlkə, keçmişdə etdiyin və ya edə bilmədiyin seçimlər?
İnsan beynində qurduğu həbsxana elə məharətlə inşa edilir ki, çox zaman bunun fərqinə belə varmır. Çünki bizə azadlıq sadəcə fiziki sərhədlərin olmaması kimi öyrədilib. Lakin əgər sən hər səhər eyni rutin içində, eyni düşüncə tərzi ilə, eyni qorxuların kölgəsində oyanırsansa, əslində heç vaxt həbsxanadan çıxmamısan.
Bu zindan bir dəfə qurulduqda, içindəki naməlum biri (sənin öz başqa versiyan, sənə tanış olmayan səs) səni daim izləyir. Bu səs bəzən şübhəyə salır, bəzən səni öz xəyallarından uzaqlaşdırır, bəzən isə öz dəyərini şübhə altına aldırır. O sənin hər zəif anını bilir, səni necə durduracağını, necə susduracağını yaxşı anlayır.
Bəs bu həbsxanadan çıxmaq mümkündürmü? Əgər qapı və açar yoxdursa, necə azad olmaq olar?