R.
@Mkcbr
Oysa bilmiyor ki, bu yolculuktan
Yollar tükense de, dönmeyeceğim
Seni yaşamadan ölmeyeceğim
“Kitap beni alışık olduğumdan bambaşka bir Ahmet Ümit ile tanıştırdı. Tamamen tesadüf eseri karşıma çıkmış olsa da 'güzeldir' düşüncesiyle okumaya başladım ve yanılmadım da. Gerçekten de elinize aldığınız andan itibaren sizi içine çeken bir masal sunmuş yazar. Su gibi akıp giden bir havası var. Anlatımı o kadar yalın, üslubu o kadar sade ki bir çırpıda bitiveriyor. Uzun zamandır masal okumamanın da etkisiyle, hayatın bunca karmaşası içinde bu kitabı okumak bana bir saniye oturup bir soluklanıyormuşum gibi bir hissiyatı verdi. Eğer siz de çocukluk zamanlarınızdaki o saf ve duru duyguları arıyorsanız, bu masalsı dünyaya mutlaka bir şans verin derim."
Reklam
“Ben nerde bir çift göz gördümse
Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yıl yaşayasın diye yaptım bunu “
Şaire eleştiri yazmak haddime mi bilmiyorum ama madem uygulama bize böyle bir hak vermiş o zaman;
Açıkçası şiirlerinin alışılmışın dışında olduğu kesin, zaten boşu boşuna İkinci Yeni’nin öncüsü olmamış. Alışılmışın dışındaki sözcükler, kullanılan imgeler, metaforlar… Baktığınızda çok güçlü bir üsluba sahip olsa da ben sanırım şiir sevgime başka şairlerin zarafetiyle devam etmek istiyorum.
At Vuruldu; İçim Paramparça RüveydaŞiir
Okumaktan çekindiğim bir kitaptı çünkü biliyordum okumadan önce de içime işleyeceğini. Dümdüz bir şiir okumuyorsunuz, okurken kendinizden buluyorsunuz. Benim için o kadar anlamlı dizeler var ki kitapta, kendimi ait hissettiğim bir kitap oldu.
“Alaca bir at koşar içimde,
Zamansız, mekânsız nefese doğru…”
Sonra mı?
“At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orada kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de, bırakamam yerlere gururumu
İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hâtıra kaldın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim”
Canın sağ olsun.
Alaca bir at koşar içimde
Zamansız, mekânsız nefese doğru
At vuruldu; içim paramparça rüveyda
Sen ölmedin rüveyda; at vuruldu,ben öldüm
Biraz aşk, biraz özlem, biraz kaçış…
Her duyguyu barındırıyor biraz biraz.
Okurken herkesin kendinden bir şeyler bulduğu bir kitap aslında. O kadar sade bir dili var ki bir çırpıda bitmeye ve anlaşılmaya müsait bir kitap.
Şimdi düşünüyorum da
Korkmayan yanımızmış o çocuklar bizim
Ama biz korktuk.
Konuşan yanımızmış o çocuklar bizim
Ama biz sustuk.
Düşleyen yanımızmış o çocuklar bizim
Ama biz düşünmedik.
Direnen yanımızmış o çocuklar bizim
Ama biz teslim olduk.
Bazı kitaplar vardır bitmesinden korktuğun için okumaktan imtina ettiğin. Bu kitap da benim için öyleydi. Okurken durup üstüne düşündüğüm o kadar güzel cümleler vardı ki gerçekten kendini okutan bir kitap. Şükrü Erbaş’ın şiirlerini çok okudum fakat kitabını ilk kez okuyorum. Bu da benim geç kalmışlığım ve pişmanlığımdır.
Reklam