" Papatyaları severdi ama
koparmazdı hiç.
Hayat derdi, yaşamak için uzun,
sevmek için kısa.
Ve her çiçek olduğu yerde güzel.
Belki bu yüzden gel demedi bana.
Beni de çok sevdi, belki koparmak istemedi
olduğum yerden.
Oysa ben razıydım ayrılmaya köklerimden,
dünyanın en kurak toprağına da götürse beni
açardım, solmazdım yanında..."
"Umutsuzdu, yalnızdı, hali yoktu,
Canı çok yanıyordu günlerden beri.
Ne alnında dolaşan bir dost eli
Ne yardım isteyecek kimsesi vardı,
Ne tanrısı, ne de peygamberi.."
"Sanki yeniden çocuk oldum ve kimse yanıma yaklaşmak istemiyor, kucaklanmayı, dokunulmayı, dinlenmeyi bu kadar istememle kimse baş edemiyor ve bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok.."