Hayatımızdaki tek gerçek nefsi müdafaa intihardı. Bedenimize ve hayatımıza saldıran aklımızdaki düşünceleri yok etmekti. Hayatımızı bizim dışımızda kimse mahvetmemişti. Ve biz o intikamın peşindeydik. Beynimizi öldürmenin peşinde…
“İnsanlar… “Dedim fısıldayarak. “Taşırlar insanları, kundaktayken, tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı… “
Herkesin yazma isteğine saygı duyuyorum ama bu yazılanları da asla roman kategorisinde değerlendiremiyorum. Tüm kitaplara bir şans verme taraftarıyım fakat ne kadar zorlanırsa zorlansın akmıyor. Şiir kitabı desen değil, roman desen değil, felsefe kitabı değil, çok ütopik ve bana göre saçma sapan bir kitap. Okuyamadım maalesef. Zorlamayı da düşünmüyorum aksi takdirde zaman kaybından başka bir getirisi olmayacak.
Keyifli okumalar dilerim!