Çok akıcı ve sıkılmadan okuyabileceğiniz,merak uyandıran bir kitap.
Stefan Zweig in muhteşem eserlerinden bir tanesi.
Karşılaştığımız insanlar bazen bize selam verir bazen de sırrını...
Galileo, dünya dönüyor dediğinde,mahkeme huzurunda buluşundan dolayı gözleri çıkarılmaya mahkûm edilmişti.
Gözleri tek şartla kendisine bağışlanabilecekti.
Mahkeme başkanı kendisine acıyıp:
-Şu yersiz iddiandan vazgeç, gözlerinin sahibi ol, demişti?
Galileo buruk bir acıyla gülümsemiş,sonunda:
-Vazgeçtim demişti. Dünya dönmüyor...
Hayretle yüzüne bakanlara:
-Ben dönmüyor diyorum, ama dünya yine de dönüyor diye mırıldanarak mahkemeden çıkıp gitmişti.
Dallar Meyvey Durdu bana her insan kendi hayatını yazar Kendi hayatından sorumluduru öğretti.
Kitabın ilk başları bu kitabı bir ergen mi yazdı diyor fakat kitap sonlara doğru güzelleşiyor.İçinde anlamlı cümleler oldukça var.
Epiktetos der ki:
- Köpek şarkı söyleyemediği için,musikiye aşina olmadığı için talihsiz değildir.
Bülbül insanlar gibi et yemediği için talihsiz sayılmaz, o ötemediği zaman talihsizdir.
Ya insan? O faziletli olmadığı zaman ,o muhabbetli olamadığı zaman ,o çileyi bilemediği,idrak edemediği zaman,maneviyat ruhundan eksik olduğu zaman talihsizdir.