Fakir insana ne diye yaltaklansınlar,
Bırak ,haşmetli budalaların
Pabucunu yalasın dalkavuk dilleri,
Ayak öpmenin çıkar sağladığı yerde yanlız,
Çözülsün dizlerin gevşek bağları!
Var olmak mi,yok olmak mi, Bütün sorun bu!
Düşüncemizin katlanması mi güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına ,
Yoksa diretip bela denizine karşı
Dur,yeter! demesi mi?
Ölmek uyumak sadece! düşünün ki uyumakla yanlız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun .
Uyumak , ama düş görebilirsin uykuda, o kötü
Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden .
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına,gururun çiğnenmesine,
Sevginin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine .
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken,
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek,
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa ,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini ?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiğine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini .