Muhammed DERDİYOK
@Mnd25
En karanlık anda bile umut bir ışık arar,
yeter ki kalp görmeyi unutmasın.
Yazar
Erzurum Karaçoban
1996
166 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
İnsanlar değişmek zorunda. Pislenirlerse banyoya götürürsün onları, güzelce yıkarsın, temiz giysiler giydirirsin, iyileşirler.
Peki ama ruhlarını nasıl temizleyeceksin?
İşte önemli olan bu.
Reklam
Bir zamanlar kalbimin en kalabalık yeriydin,
Şimdi en boş odasında yankılanan
Unutulmuş bir fısıltısın.
Ne geldiğin duyulur artık,
Ne gidişin sorulur.
Sana dair ne varsa
Birer birer kırıldı içimde
Ama nedenseHiçbiri düşmedi yere.
Bazen birisi geçer karşına, bir dünya şey anlatır ama söylediklerinden hiçbir şey anlamazsın; ta ki, onun sözleri arasında, diğer bütün söylediklerini aydınlatıveren basit bir sözcük yakalayana kadar...
Şimdi sitemim sadece sana değil,
Kendime de kırgınım,
Göz göre göre eriyişini izlediğim için.
En büyük yanılgım sen değildin belki,
Ama seni kaybetmemek için
Kendimi kaybettiğimi geç fark ettiğim içindi.
Ve bilki
Bazı insanlar gitmez aslında,
Sadece kalmıyormuş gibi davranır.
Sen de öyle kaldın bende
Ne gidecek kadar cesur,
Ne dönecek kadar gerçek olmadın.
Umut sessiz bir kuş gibi konar omzuma,
Kanatlarını açmaz,
Ama varlığı bile
Beni hayatta tutar,
Geceyi aydınlatır karanlıkta.
Yalnızlık ve umut,
Bir ağacın iki kökü gibi sarar ruhumu,
Ve ben, köklerimdeki bu sessiz savaşta
Kendi ışığımı ararım
Kendi karanlığımda
Reklam