Muhammed DERDİYOK
@Mnd25
En karanlık anda bile umut bir ışık arar,
yeter ki kalp görmeyi unutmasın.
Yazar
Erzurum Karaçoban
1996
168 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şimdi sitemim sadece sana değil,
Kendime de kırgınım,
Göz göre göre eriyişini izlediğim için.
En büyük yanılgım sen değildin belki,
Ama seni kaybetmemek için
Kendimi kaybettiğimi geç fark ettiğim içindi.
Ve bilki
Bazı insanlar gitmez aslında,
Sadece kalmıyormuş gibi davranır.
Sen de öyle kaldın bende
Ne gidecek kadar cesur,
Ne dönecek kadar gerçek olmadın.
Reklam
Umut sessiz bir kuş gibi konar omzuma,
Kanatlarını açmaz,
Ama varlığı bile
Beni hayatta tutar,
Geceyi aydınlatır karanlıkta.
Yalnızlık ve umut,
Bir ağacın iki kökü gibi sarar ruhumu,
Ve ben, köklerimdeki bu sessiz savaşta
Kendi ışığımı ararım
Kendi karanlığımda
Sesin gelmese de kulağıma, ben seni duyarım, Bir tebessümün, bütün acıları unutturur bana, Ellerin dokunmasa bile ruhuma, hissederim varlığını, Sevdam, suskunluğunda bile bana hayat verir hâlâ.
Enkazın kenarında açan çiçek
Kendini savunmaz, sadece yaşar.
İnsan da öyledir bazen;
Direnmek, hayatta kalmanın
En sade hâlidir.
Eğer yol uzunsa
Bu yürümeye değmediği anlamına gelmez.
Ayakların yorulabilir
Ama yol, senden vazgeçmez.
Ve bir gün anlarsın:
Umut, dışarıdan gelen bir şey değil.
O, insanın içine üflenen
Ve hiçbir karanlığın söndüremediği
Bir ışıktır.
Sonra sabah oluyor, her şeye rağmen
Işık, inadına içeri giriyor
Belki umut dediğin şey tam da budur
Canı yansa da kalbin, hâlâ atıyor
Reklam