Leman Abas
@Mnela
azərbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimi
Azerbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimliyi
Bakı
54 okur puanıOcak 2021 tarihinde katıldı
Elə deyil , babalar
Günlərin də rəngi var.
İnsan var ki,
öz gününü qara eləyir;
insan var - özgəninkini.
İnsan var - hər ikisini.
İnsan da var- çalışır
yoxaltsın bu dünyadan
qara günlərin
matəmli sərgisini.
Dünyada ömür sürən
çox insan var,
yaşayır ancaq
bir iz qoyanlar.
DİN, ÜMİD, İNAM
Babam müsəlman idi,
nənəm də,
uşaqlıqda mən də.
Ancaq mən,
mənasını bilmədən,
inanırdım o dünyaya,
inanırdım cənnətə, cəhənnəmə,
Allahın hər şeyə qadir olduğuna.
Bəzən unudub cənnəti, cəhənnəmi, düşünürdüm uzun gecələr;
"Nənəm cəhrəni incidir,
yoxsa Cəhrə nənəmi?!"
Cənnətə marağım çox idi.
Çünki gördüyüm həyatın
görmədiyim cənnətə bənzər
bir şeyi yox idi.
Cəhənnəm... o başqa məsələ.
Quyruqsuz şeytanları demirəm hələ.
O dünya çox düşündürürdü məni.
O qədər ki,
bəzən ölmək istəyirdim:
görüm o dünyada nələr var.
Ancaq "ölüm adamı çox incidir" deyə
məni qorxudurdu uşaqlar
"OLUM YA ÖLÜM"
Gözlərimi qapadım.
Söndürdüm son ulduzu...
Hamletin səsi gəldi qulağıma:
"Olum ya ölüm!"
İstədim yaxınlaşım ona.
Qurğuşun asıldı ayaqlarımdan.
Gedə bilmədim.
İstədim deyəm:
"Hamlet! Nə qəmindir?
Çırpınma belə.
Atanın qatili öz əmindir".
Deyə bilmədim.
Gözlərimi açdım.
Pəncərədə yandırdım günəşi...
İstədim çağıram Hamleti də,
Layerti də
deyəm: balalarım!
atın ədavəti, kini!
Xəbəriniz varmı,
dünən dolu vurub
dağ ətəklərində əkini.
Ərk qalası
Öldülər ayaqlarının altında
Vətən torpağı.
Başlarının üstündə
Vətən ulduzları.
Könüldən könülə keçdi
ümidləri, arzuları.
Gecə ağır-ağır keçdi
cənazələrin üstündən;
Keçdi getdi yolu səhərə.
Günəş şəfəqdən bir örtük çəkdi torpağı qoruyub, torpaqda dincələn
cənazələrə.
Ərk qalası
Vuruşdular:
son gülləyə;
son süngüyə, son qundağa qədər.
Vuruşdular:
hər şey qırmızı geydi, daşdan torpağa qədər.
Vuruşdular:
alt dodaqdan üst dodağa qalxa bilməyən səsə qədər.
Vuruşdular: