Vulkanların paradoksu ondan ibarət idi ki, onlar dağıntı simvolu olmaqla yanaşı, həm də həyat simvolları idilər. Lava torpağa yayılıb soyuduqdan sonra zamanla torpağa qarışıb onu minerallarla zəngin məhsuldar torpağa çevirir.
O qara dəlik olmadığını qərarlaşdırdı. O vulkan idi. Və eynilə vulkan kimi özündən qaça bilməzdi. Yerində dayanıb lava ilə örtdüyü torpağın zənginləşməsini gözləməli idi. Sonra isə öz içində meşə sala bilərdi.