Kural 1; sadece hayatta kal.
Simon Kernick romanları akıcı ve heyecan verici diyebilirim. Okurken kitabın içine çekiliyorsunuz. Yada ben polisiye roman sevdiğim için bana öyle geliyor. Olaylar karışıyor sonra ihtimaller üzerinden yola çıkılıyor. İğnenin deliğine bile bakılıyor, aslında doğru hep göz önünde oluyor ama kamufle olmuş bir şekilde. En son netin ne olduğunu anladığında şaşırmış şekilde, vay be diyorsun...
"Gün geçtikçe herkesten beklentim azalıyor, sabrım da öyle. Ciddiye alıp önemsediğim insanlardan herhangi bir şeyin arkasında durmasını beklerken daha nerede durması gerektiğini bilmedikleriyle yüzleşiyorum.
Inandığım zamana yazık."
Aklıma bişey takıldığında ve çözümü çetrefilli olunca sürekli konuşurum o yüzden hiç olmadığı kadar bugün ileti paylaştım. Bide bu platform da hiç bir tanıdığım olmadığı için çok seviyorum burayı. Gereksiz arkaba ve tanıdıklar yorum yapamıyor yada ne oldu diye sormuyor. Ha sanki çözüm üreteceksin de soruyorsun. 🤷🏻♀️ maksat sorunumu bilip içinin yağlarını eritmesi. 🤦♀️