Sen iğrenç kursak, sen ölümün rahmi,
Ey yeryüzünün en değerli lokmasını yutan sen!
Senin o çürük çenelerini zorla açacağım,
O doymaz kursağını daha da yemle dolduracağım.
Ey yaratıcı doğa, böyle tatlı bir tenin ölümlü cennetine
Bir şeytanın ruhunu verdikten sonra
Ne işin vardı cehennemde ?
Bu kadar kötü yazıyla dolu bu kitap
Nasıl güzel ciltlenebilir böyle ?
Yalan nasıl barınabilir
Göz kamaştıran bir sarayda ?
Ah parçalan yüreğim! İflas eden benliğim parçalan hemen!
Gözlerim, hadi zindana! Bakmayın sakın özgürlüğe!
Toprağa dön, son ver harekete,
Gir kasvetli tabuta Romeo’yla birlikte.