Janus Monet
@Monetjanus
5 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Yazar kitabın tanrısıysa, çevirmen onun resulü olmak zorundadır.
Birebir çeviri yetmez; çevirmen, kaynak dilin duygusunu, refleksini, hissiyatını ve bilincini aslına sadık kalarak diğer dile aktarmalıdır. Sahabeyi görenleri Tabiin, onları görenleri de Tebe-i Tabiin sayarsak; kelimeleri sadece sırtlayıp götüren nakilciler gitsin lojistik işi yapsın lütfen.
Bir de aslı Rusça olan, sonra Fransızcaya çevrilen, oradan da Türkçeye aktarılan "çeviriden çeviri" romanlar var ki, onlar zaten tam bir fecaat!
Ben, sefil arzularımın kamburuyla
rezil hazzı Venüs’ün avuçlarında sana uzatırken;
sen, beş para etmez aklının paslı namlusundan
tek kelime sıktın:
“Git, Uma.”
...
Ve şehir kendi tanrısına secde ederken,
bakire yeşilliğin teninde toplu talan ayinleri sürüyordu.
Siz — naylondan ahlakınıza sarılmış insanlar —
parsel parsel cennet sattınız,
çürümüş nefeslerinize alıcı arayan bir kalabalığa.
NiÇe
İkiru / Yaşamak (Akira Kurosawa, 1952)
30 yıldır Tokyo Belediyesi’nin Halkla İlişkiler departmanında çalışan ve şube müdürü olan Kanji Watanabe’yi tanırız. Uzun yıllardır hastalık izni bile kullanmayan Watanabe; günlerini ofiste, altındakileri denetleyerek ve önüne gelen kâğıtlara damga basarak geçirir. Ta ki midesindeki ağrı yüzünden hastaneye gidene kadar... Hastanede mide kanseri olduğunu ve en fazla bir yıl ömrünün kaldığını öğrenir.
Şimdi şu sözlere kulak ver !!
Toplum, kıvılcımın feri olan rüzgâra—yani kudrete—bihakkın muhtaçtır.
Ama nereyi kül edeceği, rüzgârın insafına kalmıştır.
Özünde güvensizlik taşıyan, buna rağmen güven arayan bireyler
birbirlerine tutunarak büyürler.
Onları ileri süren şey ise umut değil—korkularıdır.
Felaha çağıran sesin çoğu zaman felaket olduğu,
geride kalan mirasçılar tarafından bile anlaşılmamıştır.
Ne acı…
Asıl acı olan sensin.
Hamiş : Fotoğraftaki Şair (1Mayıs şairi) Hanımefendiyi sosyal medyada dışında tanımış olanları şiddetle bilmek isterim, kim var?
Bunlar da Mı İnsan
Se questo è un uomo
Voi che vivete sicuri
Nelle vostre tiepide case,
Voi che trovate tornando a sera
Il cibo caldo e visi amici:
Considerate se questo è un uomo
Che lavora nel fango
Che non conosce pace
Che lotta per un mezzo pane
Che muore per un sì o per un no.
Considerate se questa è una donna,
Senza capelli e senza nome
Senza più forza di ricordare
Vuoti gli occhi e freddo il grembo
Come una rana d'inverno.
Meditate che questo è stato:
Vi comando queste parole.
Scolpitele nel vostro cuore
Stando in casa andando per via,
Coricandovi alzandovi;
Ripetetele ai vostri figli.
O vi si sfaccia la casa,
La malattia vi impedisca,
I vostri nati torcano il viso da voi.