Bu kitap bir suçun değil, bir insanın son saatlerinin hikâyesi. Hugo, idamı anlatırken ne kan gösterir ne de bağırır; tam tersine sessizliği konuşturur. Sayfalar ilerledikçe okur, mahkûmun hücresinde onunla birlikte nefes alır, korkusuna, pişmanlığına ve en çok da yaşama tutunma isteğine tanık olur. Suç geri plandadır; merkezde insan vardır.
Eser, “adalet” adı altında verilen bir cezanın, aslında toplumun vicdanında açtığı yarayı gözler önüne serer. ve unutmayın ki;
“Ölümden önce öğrenilen en ağır gerçek şudur: İnsan, en çok yaşamaya tutunduğu anda yalnız kalır.”
Reklam
Bu kitap, sevgi görmeden büyüyen bir çocuğun ilk kez gerçekten "görülmesini" anlatıyor. Sessiz, sakin ama çok derin. Kimse bağırmıyor, kimse büyük laflar etmiyor; ama yapılan küçük iyilikler insanın içini ısıtıyor. Kitap şunu söylüyor: bazen bir çocuğun hayatını değiştirmek için sadece şefkat yeter.
Ben kitabı çok sevdim umarım okumak dizede nasip olur.
Bu kitap beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi. Çehov, sade bir dille ama oldukça derin bir şekilde insanın vicdanıyla, korkularıyla ve yalnızlığıyla yüzleşmesini anlatıyor. Abartıya kaçmadan, dramatik olmaya çalışmadan yazması hikayeyi daha da güçlü kılıyor. Okurken kendimi karakterin yerine koymamak imkansızdı; insan ister istemez "ben olsam ne yapardım?" diye düşünüyor. Kısa bir eser olmasına rağmen duygusu ağır, mesajı çok güçlü. Sessiz ama etkisi uzun süre geçmeyen, gerçekten çok kıymetli bir kitap. Okurken çok keyif aldım:)
