Ah, insan işte bu denli fanı bir varlık; tam da varoluşundan hiçbir kuşku duymadığı, mevcudiyetini gerçekten duyumsattığı tek yerde bile, sevdiklerinin hatırlarında, onların ruhlarında bile yitip yok olmaktadır, hem de o denli çabuk!
Ne uğruna uyandığımı, ne uğruna uykuya yattığımı bilmiyorum. Yaşamımı bir zamanlar devindiren maya yok artık; derin gecelerde beni ayakta tutan, sabahları beni uykudan uyandıran o uyarıcı çekicilik yitip gitti.
O kadar çok kendimle uğraşıyorum, yüreğimde öyle fırtınalar esiyor ki diğer insanları kendi hallerine bırakmayı yeğliyorum; keşke beni de kendi halime bırakabilseler.
İmgelem gücünden yoksunum, doğa duygularımı uyandırmıyor ve kitaplardan iğreniyorum. Kendimizi yitirdiğimiz zaman, her şeyi yitirmiş sayılırız işte. Sana yemin ederim ki, bazen bir gündelikçi bile olmaya razıyım, sırf sabahları uyandığımda önümde bir gün, bir devinim, bir umut olsun diye.