Moonlight
@Moonlight5
Kapıyı açtı, içeri girdi. O değiştirmedikçe her şeyin yeri aynı. Her şey yerinde mi?
Yerinde. Bir kitap aldı eline. Günlüklerden oluşan bir kitap. Ne yapmalı? Bari çalışsın. Artık barilerin hükmünde çok sevdiği çalışmak. Bari. Bari yaşasın, çünkü belki var. Ha kitap ha duvar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ayakkabılarını giydi, kapıyı çekti. Hoşçakalsız. Hoşgeldinsiz girilen kapıdan ya nasıl çıkılır? Televizyon ses yapsın diye açık. Terlik sesi, biri terlik sesi önemli demişti. Asolan hayattır diyen biri... Kitap en iyi arkadaştır, ama onu dinlemez, umursamaz. Ağlasa başını okşamaz. Hastalansa çorba yapmaz. Anca raftan inip tarif verir. Terlikleri, terliklerin sesini anlatır canı yansın diye. Ama en iyi arkadaş kitaptır.
Uyandığında yastığında başının değil kolunun izi vardı. Hapşırdı. Çok yaşamasına dair bir dilek duyulmadı. Bir uğultu...İçinde günaydın sesi olmayan sabah, içinde iyi geceler olmayan bir gecenin çocuğu. Dişlerini fırçaladı, duş aldı, aynada kendi kendine sıhhatler olsun dedi. Kahvaltı gereksiz. Gerekli ama tatsız. Eline sağlıksız, afiyet olsunsuz.
Yaşıtları gibi niye var olduğu düşüncesiyle bulanmamış beyni, varlığının bir nedeni olduğunu, o nedeni de ancak karşılaştığında tanıyabilrceğini anlamış. Karşılaştığında bunu hissetse bile, karşılaştığı şeyin de bunu hissetmesi halimde doğru nedene erişmiş olacağını biliyor.
İnsanlar bir gün ölmek için yaşarlar, biliyor. Ölümden korkmuyor diğerleri gibi, tuhaf bir aşk duygusuyla doluyor onu düşündüğünde. Ne olacak kaygısı taşımıyor içinde.