Dünyanın altında ezilmiş, yıldızlar başına yağmış gibi susuyor, buruşturuyor yüzünü. Saçma hayâller kuruyor. Bozmak istemiyorum önce, ama devam etmesine izin versem sonuna dek gidecekmiş gibi geliyor.
Gücü olduğundan değil, yüklendiğin pozitif enerjiden, çünkü şeylerin geleceklerine dair bir inancın olursa, gerçekleştirmek için çaba harcama ihtimalin artar ve çabasız bir mutluluk düşünülemez. Sonunda hepimiz mutlu olmak için sürdürmüyor muyuz zamanı?