Bir Tanrı varsa bile, o artık dua seslerini değil, yıldızların çığlığını dinliyordur.
insan ise hâlâ evrenin merkezinde olduğuna inanarak, kendi küçüklügünü kutsallaştırıyor.
Belki de Tanrı'nın ilgilenmediği tek şey, insanın kendisidir.
Dostoyevski:
-Biliyor musun Anna insan sonunda
yine kendi arzusunu seviyor.
Arzuladığını değil.
Anna:
+Örnek verebilir misin?
Dostoyevski:
-Mesela Kristof Kolomb. Amerika'yı
keşfettiğin de mutlu değildi.
Onu ararken mutluydu...