Ansızın, her şeyin berisine, her nesnenin varolmayış noktasına doğru kayıp gidiyorum. Ben: bir etiket. Yüzüme koşut olarak bakışlarım içinde kendime dalıyorum. Her nesne başka, her şey başka. Bir yerde, bir göz. Kim gözetliyor beni? Korkuyorum ve sonra korkunun dışına atıyorum kendimi.
Yaşadığım anların, olduğum öznenin dışında nasıl girebilirdim zamana?
Bir tehlike korkutur köksüz şairi: kendi yazgısına alışmak, artık ondan acı çekmemek, onu sevmek. Kimse kurtaramaz gençliğini acılarından; acılar yıpranır.
Biraz daha gayret etsek Tanrı'yı daha mutlu edebilirdik. Ama terk ettik onu ve o şimdi dünyanın yaradılışından önceki yalnızlığından daha fazla yalnızlık çekiyor.