Göğün derinliklerine uzun süre gözünü ayırmadan baktığında, düşüncelerle ruh, yalnızlığın bilincinde birleşirler nedense. Kendini çaresizce yalnız hissetmeye başlarsın..
Güzelliğin zaferinde, mutluluğun aşırılığında bir gerginlik, bir iç sıkıntısı hissedersin. Sanki bozkır, yalnız olduğunun, hiç kimse tarafından dile getirilmeyen, hiç kimseye gerekli olmayan zenginliğinin ve heyecanının dünya için boşu boşuna yok olup gideceğinin bilincinde gibidir ve sevinç dolu bir uğultunun arasından bozkırın "Bir ozan! Bir ozan!" diye sıkıntılı ve umutsuz seslenişini duyarsın.