Annemin hayatı elimdeyken, bitmeyen bir doğumun içinde buluyordum kendimi. Görünmez göbek kordonum hiçbir zaman tam olarak uzaklaşamıyordu onun bedeninden.
İçinden çıktığım beden hâlâ yanı başımdayken nasıl olur da doğumun bitişinden söz edilebilirdi? Gerçek doğum, ancak annem ölünce mi gerçekleşecekti? Mutlak ayrılık henüz ortada yokken bu bitmek bilmeyen doğum sancısını beraber çekiyorduk
Bir şey yapmaya korkan acınası haline baktığımda kötü hissediyorum.
Tıpkı uzun zaman önce terketmeye karar verdiğim kendi çocukluğuma bakıyormuşum gibi
ve bir şekilde kendimi suçlu hissettiriyor
Kişisel olarak umrumda değil...
Umutsuzluğu isteyip kendilerini acındıran bir sürü insan var
ama zamanın çar çur edildiğini düşününce...
Sonuçta yalnız kalmak isteyen ve acını başkalarıyla paylaşmayı reddeden kişi sensin
Ne kadar ciddi bir insan olduğunun farkındayım ama her şeyden böyle sonsuza kadar kaçamazsın.
Geçmişte ne sorunların olduğunu bilmeyebilirim ve kimseyi incitmemek için çekip gitmeni anlıyabiliyorum
ama dünya tek başına yaşayabileceğin kadar basit bir yer değil
Ve daha da önemlisi sen yeteri kadar güçlü birisi değilsin.
Yanılıyor muyum?