Şöyle bir dur bak, her şey hareket ediyor, kıpır kıpır dünya… Bir ben duruyorum durduğum yerde.
Dünya ona daha flu görünüyor; insanlar daha gürültücü, sokaklar daha uzun, gökyüzünün mavisi istilacı, çiğ bir tonda.
Gökyüzündeki bir kuşun sesi, o gökyüzü onu da ansızın sağır ve dilsiz etmiş gibi, sözünün ortasında susmasına neden olabiliyor. Odaya birinin girdiğini göz ucuyla bile görse, o an her ne yapıyorsa -ister yemek yiyor, ister bir şey okuyor ya da ödevini temizce çekiyor olsun- derhal bırakıp sırf onun için mühim bir mesaj getirmiş gibi gözlerini gelen kişiye dikiveriyor. İçinde bulunduğu gerçek, somut dünyanın sınırlarından süzülüp başka bir yere girmeye her an hazır. Bedeni bir odada oturuyor olsa da, o yalnızca kendisinin bildiği, bambaşka bir yerde, başka biri.
Hamnet kafası çalışan bir çocuk: Öğretmenin derslerini anlamakta zorlanmıyor. Söylenen şeyin mantığını ve içerdiği anlamı kavrayıp rahatlıkla ezber yapabiliyor. Fiilleri, grameri, zamanların söyleniş şekillerini, rakamları ve hesaplamaları bu kadar kolayca aklında tutabilmesi zaman zaman öteki oğlanların ona gıpta etmesine neden oluyor. Fakat aynı zamanda kolayca başka yerlere kayabilen bir aklı var.