"Önlerinde sadece kendi gölgeleri sessizce ilerliyordu. Bir sokak lambası ne zaman üzerlerine çapraz olarak vursa, gölgeleri sarılırmış gibi iç içe geçip eriyor, yayılıyor, kavuşuyor, iki beden yekvücut oluyor, sonra yeniden kucaklaşmak üzere ayrılıyordu; oysa o sırada onlar yüzleri solgun, soluk soluğa yürüyorlardı."
"İnsan zihni yalnızca anılarda yaşamaya uygun değildi, aynı bitkiler ya da topraktan beslenen bütün varlıklar gibi hep yeni bir ışığa ihtiyaç duyuyor, aksi hâlde renkleri solgunlaşıyordu."