Sena y
@Morvampiri
11 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
1 kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek 1 şeyi yoktur artık. Ve 1 kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
"Gülen, sohbet eden binlerce insanın içinde ben kendi içimdeki o kayıp insanı arıyordum."
neredeyse göğü yararcasına yağan şiddetli yağmura rağmen o zavallı talihsiz adam bankta öylece oturuyor ve hiç kımıldamıyordu bütün oluklardan sular akıyordu kentin bir yanından arabaların gürültüsü geliyordu sağda solda paltolarının yakakalrını kaldırmış insanlar yağmurdan korunmaya çalışıyordu içinde yaşam belirtisi olan her şey korkuyla başını eğiyor kaçıyor ve korunacak bir saçak arıyordu sadece bankın üzerindeki bu kapkara insan yığını kımıldamıyor ve hareket etmiyordu size daha önce de söyledim bu adam her bir duygusunu bir hareket ve jestle anlatabilme gibi gizemli bir güce sahipti; fakat hiçbir şey yeryüzündeki hiçbir şey bir insanın çaresizliğimiz kendisinden böyle tamamen vazgeçtiğini canlı bir ölü haline geldiğini ve hareketsizlik kadar sarsıcı bir şekilde ifade edemez orada öylece hiç kımıldamadan boşanan yağmurun altında oturuyordu ayağa kalkıp birkaç adım ötedeki saçağın altına gidemeyecek kadar kendi bedenini kendi canını umursamayacak kadar yorgundu hiçbir heykeltıraş hiçbir şair ne michelangelo ne de dante umutsuzluğun son noktasını yeryüzünün son felaketini kendini yağmurun şiddetini bırakmış korunmak için tek bir hareket yapamayacak kadar yorgun ve bitkin olan bu canlı gibi insanın içine işleyecek kadar etkileyici bir şekilde tasvir edememiştir.
