A.Özhan
@Mou_Leipeis
𝓐𝓷𝓲𝓶𝓪 𝓓𝓾𝓵𝓬𝓲𝓼 𝓥𝓲𝓿𝓪𝓼 𝓜𝓮𝓬𝓾𝓶
Sağlık Bakanlığı
Yükseklisans
Mersin
Mersin, 24 Aralık
60 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Sen…
Benim dinlediğim, dinleyeceğim en güzel şarkıların sözlerisin.
Her kelimen ayrı bir nota,
Her bakışın başka bir melodi gibi dokunur içime.
Bazen bir mısra olursun,
Canımı ince ince yakan…
Bazen bir nakarat gibi düşersin gönlüme,
Bahar cemresi misali içimi ısıtan.
Öyle anlar olur ki,
Sesin yetmez ama hatıran konuşur,
Hasretime su serpen bir yağmur gibi…
İçimde dinmeyen özlemi susturur.
Sen değişmezsin…
Şarkılar değişir, zaman geçer,
Ama bazı sözler vardır ya,
İnsanın içine bir kez yazılır, silinmez.
İşte sen de öylesin.
Ne zaman eksilsem,
Bir yerlerde seni hatırlarım,
Ve dünya yeniden tamamlanır.
Sen hep gül bana…
Başka hiçbir şeye gerek yok.
/A.Özhan
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Senli zamanların heyecanını özledim.
Bir mesajın gelmeden önceki o küçük kalp çarpıntısını,
Telefonu her titrettiğinde içimde açan o baharı…
Eskiden zaman seninle başka akardı.
Saatler acele etmezdi, dakikalar sakince yürürdü.
Birlikte konuşurken dünya biraz susar,
Hayat sanki bize yer açardı.
Şimdi bazen aynı sokaklardan geçiyorum,
Ama adımlarımda eksik bir ses var.
Çünkü senli zamanlar,
Sadece bir hatıra değil,
İçimde hâlâ yaşayan bir mevsim gibi.
Bilmiyorum sen de özlüyor musun…
Belki bir şarkıda, belki bir akşamüstü sessizliğinde
Aklına düşüyor mudur o günler?
/A.Özhan
HoşçakalDuygu ve Düşünce
Şimdi uzaklardasın.
Sesinin bıraktığı boşluk,
odanın en karanlık köşesine çökmüş bekliyor.
Dokunamıyorum…
Her şey sen gidince sessizliğin rengine büründü.
Anılarımda bir yer var,
hiç uyumuyor.
Dalgalar gibi vuruyor içime,
beni her seferinde biraz daha geri çekiyor hayattan.
Ne seni görebiliyorum artık,
ne de adının ağırlığını duyan bir kalbim kaldı.
Umuda yolculuğum bitti.
Bir bavul topladım kendime,
içine yarım kalmış cümleleri,
tutunamadığım ışıkları,
senin adını saklayan kırık nefesleri koydum.
Şimdi gidiyorum…
Kimsenin bilmediği bir karanlığa,
sana benzemeyen bir geceye.
Yolu olmayan bir dönüş bu;
ne adımın izi kalacak,
ne sesin beni bulacak.
Ve kapının eşiğinde,
geriye son bir yankı bırakıyorum:
Hoşçakal..
Ve sen…
Gitmen gerekiyordu, biliyorum.
Kalmanın yükü sende, susmanın yükü bende kaldı.
Sana “gitme” diyebilmek için
kendimi kaç gece parçaladığımı anlatamam.
Ama acının içinden bile bir güzellik dilenir ya bazen…
Ben de öyle yaptım:
“Git hadi… Güzellikler seninle olsun.”
Bu cümle bir veda değil,
kendimi kaybetmemek için attığım son imza gibi..
/A.Özhan
Sen gidiyorsun ya…
Bir sonbahar düştü kalbimin tam ortasına.
Yaprak yaprak döküldü içimdeki umut,
Rüzgâr, adının harflerini alıp savurdu uzaklara.
Bir serinlik çöktü omzuma,
Sanki mevsim değil de sen eksildin dünyadan.
Gidişinin sesi var hâlâ kulağımda,
Kapının kapanışından bile daha soğuk.
Öyle bir an ki bu,
Zaman boynunu büküyor, şehir nefesini tutuyor,
Ben ise içimde kopan fırtınaya karşı
Çaresiz bir suskunlukla duruyorum.
Sen gidiyorsun ya…
Gözlerimin içine bir sarı yağmur yağıyor.
Her damlası bir hatıranı taşıyor,
Her biri içimde küçük bir veda büyütüyor.
Ve ben biliyorum;
Bu sonbahar, takvimin değil senin gidişinin mevsimi…
/A.Özhan