Oysa hayvanlar ve bebekler şimdiki anın sonsuz sürekliliğini yaşayabiliyor olmalılar, doğmuş olduklarını ve bir gün öleceklerini bilmediklerinden zamanı ölçmeyi de bilmiyorlar, gerekmediğinden.
Dünyanın bir bölümü olayların denetlenemezliği ve kestirilemezliği içinde savrularak yaşarken, gelişmiş sayılan bir diğer bölümü daha denetlenebilir ve kestirilebilir bir düzene ulaşabilmiş olmanın tekdüzeliğinden bunalmaya bașlamış gibi.
"Çoğu zaman "bir'i incelemeyi tamamladığımizda "iki"ye ilişkin her șeyi de bildiğimize inanırız, çünkü iki, "bir ve bir"dir. Ne var ki böyle düşündüğümüzde 've'yi henüz incelememiş olduğumuzu unuturuz." Bana da sorarsanız, en iyi yol
bir yerden bir yere gitmeyen yoldur, çünkü o "yol"dur
yüreğimizin götürdüğü yere gidebilmemiz için önce yüreğimizi dinlemeyi bilmek
gerekiyor, üretilmiş sorunların narkotize eden etkisinden sıyrılıp yüreğimize ulaşabilirsek tabii.