Akrabamızdan, akranımız olan bir çocuğa rastladık. pırıl pırıl güneşli bir günün sabah saatleriydi. Bize, Maraş'tan ne zaman ayrılacağımızı, daha başka öğrenmek istediği şeyleri sorduktan sonra, birden bire beklemediğim bir soru ortaya attı:
-Malatya'da da böyle gökyüzü var mı ? dedi..
:)))
İnsan ne garip varlıktır ki, geçen zamana sevinirken, şimdi de dönmek istiyor. Akıp giden zaman neyi tüketiyor da bunu istiyor ? Oysa Her geçen günde, bir birikinti olmuyor'mu hayatımızda iyisiyle/kötüsüyle, biz birikintiler'le elde ettiğimiz tecrübelerden mi şikayetçiyiz yoksa gün yüzüne çıkan sorumluluklardan mı ?..