Denedim olmadı. Çabalarımın sonu nihayete varamadı. Ben hüsrana komşuyum. Uykum kaçtı. İflasın eşiğine battı bu suçsuz gözlerime hesabım ağırdır vardır şerrim de velakin kalanım hayırdır...
Bana bir yalan söyle, ama bu yalan
senin olsun, senin uydurduğun bir şey olsun,
alnından öpeyim! Kendine ait bir yalan,
başkalarına ait gerçekleri tekrarlamaktan belki
de daha iyidir.
Beklenmedik bir felaket anında, bu
felaketin dışında kalan insanlarda hep görülen,
dile getirdikleri en içten acıma, acıları paylaşma
duygularına rağmen, hiç kimsenin, en
yakınlarımızın bile, kapılmaktan kendilerini
alamadıkları tuhaf bir sevinç duygusu
içindeydiler.