Wxynn
@Mrs_Penthos
Var olmayan şeyler için var olduğuna inandıklarından daha fazla kendini kaptırdı ve bir gün kıyıya vuracağını bilerek o okyanusa atladı, o güzel dalgalar. Bir gün cesedinin çıkacağı o suda artık o kadar da kötü değil.
Meleklerin Zehirli Reçinesi
"Komadan uyandığımdan beri hayatımda ilk defa bu kadar kötü hissetmiştim. Sonra seni gördüğümde... Seni izlediğimde... O kadar mükemmeldin ki, bunun kibrini yaşayacağını biliyordum. Sen meleklerin vücut bulmuş haliydin, mutlu olmalısın, az önce onlardan biri oldun. Ölmüş olanlar daha mutlu olmalıdır. Ölmüş hissettikten sonra kötü hisseden insanlar gerçekten ölmeyi hak eder... Ölmüş hissettikten sonra yeni bir hayat yaşamaya başladığını hissetmeliler. Bu onların eline geçen mükemmel ötesi bir fırsat, hayata ikinci defa gelebilmek. Ben komadan uyandığımda böyle hissediyordum. Seni gördüğümde, ölmek istedim. Tekrar yeni bir hayata daha sahip olmak için, Zehir..." Yavaşça kulağına fısıldadı. "Anlıyorsun değil mi?"
Birkaç siren sesi etrafta dolaşmaya başladı. Meleklerin çığlıkları olduğunu düşündü. Şimdi hepsi öfkeliler. Kaçmalı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Meleklerin Zehirli Reçinesi —Ölülerle Vals
"İnsanlar ölürken ne kadar güzel değil mi? Şey..."
Ne diye hitap etmeliydi? O nasıl ölmüştü ki?
"Zehirli Reçine... Evet, sen... Ölürken çok güzeldin. Bir gün çok güzel öleceğini biliyordum Reçine. En güzel parçan ellerindi, seninle dans etmek istiyorum, ellerinle dans etmek istiyorum. Ölen şeyleri her zaman yaşadıkları halinden çok daha fazla hissettim biliyor musun? Bu, tüm hislerin zirvesi; huzuru, mutluluğu, kötülüğü, acıyı, zevki, aşkı, dehşeti, iyiliği, adrenalini aynı anda hissetmek gibi. Bu orman senin mezarın, güzel Zehir. Bu ağaçlar senin mezar taşın, güzel Reçine. Bu isim sana o kadar çok yakıştı ki..."
Ölülerle vals. Sadece en iyi olanlarla. En güzel şekilde ölenlerle. En temiz, saf ve iyiyken ölenlerle.
Tercihler
"Ben de bir seçimdim, hatırlıyorsun değil mi?"
Vücudumdan akan kanların ona ait olduğunu hissettim. Yüzüme iğrenerek bakıyordu. Görmemek için arkamı döndüm. Bizi izleyen büyük siyah kediyi kucağıma alıp oradan uzaklaştım.
"Onu bir tercih olarak gördüğün her an öldürdün. Şimdi neden gömmeden uzaklaşıyorsun?" Sözlerinin üstüne kediyi kucağımdan indirdim. Dizlerimin üstüne çöküp künyesini çıkardım ve cebime koydum, onları unutmamak için her birinin parçalarını üstümde taşıdım. Ardından ayağa kalkıp arkama bile bakmadan ondan da uzaklaştım.
—Bu Kederli Dünya
Büyük adamların çıkardığı büyük savaşlar devasa yıkımlara sebep oldu ve bu acı dünya bir daha iyileşmeyecek. Bu hayvanların leşi toprağa bile karışamadan toz üstünde çürüyüp gidecek. Bu insanlar birkaç ay daha dayanamadan başka bir dünyaya göç edecek. Bu çocuklar en kötüsünü görmüşken bir tane oyuncağa sahip olamadan gözlerini kapatacak ve bir daha açamayacak. Benim yaşlarımda birileri, belki reşit belki değil, intihar etmeye devam edecek. Umut vardı. Hep vardı. Ama bugün, sekiz aydan itibaren umut edebileceğimiz bir dünya kalmadı. Ve bu dünyayı yok eden büyük adamlar bu kederle yok oldu. Sadece kırsal bölgede yaşayan birkaç milyon insan hayatta kaldı. Bu savaşı çıkaranlar da, destekleyenler de, buna neden olanlar da daha ilk haftadan öldüler.
—Bu Kederli Dünya
Çünkü bir savaş başlatıyorsan çoktan savaş safına geçmişsin demektir. Ve eğer saftaysan, ilk hedef sensindir. Ve eğer saf değiştirirsen, hedef bile olamayacak kadar değersiz ve ölüme terk edilebilecek bir toz zerresinden beter pisliksin. Büyük adamlara bunlar oldu. Dünyayı yok ettiler ve gittiler. Şimdi geriye sadece bu dünyaya iyi bakmaya çalışan insanlar kaldı.