Asla okuduğum kitapları kötülemem hepsi değerlidir ama bugüne kadar okuduğum Stefan Zweig kitaplarından en sıkıcısıydı. Evet betimleme severim, kitabın içinde olduğumu hissettirir. Ama bu kadar basit bir hikayenin bu kadar gereksiz betimlemelerini okurken içim sıkıldı, canım sıkıldı. 111 sayfalık kitap bitmedi sanki.
Okurken Raif'in acısını hissetmek, yüreğimin kaldırması çok zor oldu. Nasıl tasvir edilmiş, nasıl betimlemeler bunlar? Ben kitabı okumadım, resmen yaşadım. Ve bu kitabı okumak için bu kadar geç kalmama kızıyorum. Okuyun, okutun!