Başarı, itibar, para, güç, hemen hemen tüm enerjimizi bunları nasıl elde edeceğimizi öğrenmeye harcarız. Sevmeyi öğrenmeye ise verecek hiçbir şeyimiz kalmaz.
Düşünün ne kadar küçük görüyorsunuz beni. Çalmaya kalkıyorsunuz beni. Perdelerimi bilirmiş gibi davranıyorsunuz. O sırlarımı üfürmek istiyorsunuz yüreğimden; en yüksek, en alçak sesleri çıkarmak istiyorsunuz benden. Seni oysa şu çalgıyı, içi güzelim seslerle dolu, ufacık çalgıyı, bilmem, beceremem diyorsunuz söyletmesini. Allah’tan korkun, bu düdükten daha mı kolay beni öttürmek? Dilediğiniz çalgıya benzettin beni, kırın koparın tellerimi perdelerimi, bir tek ses çıkaramazsınız benden.
Tabiyatından ya da bahtından gelen bir tek kusurla dalgalandı mı insan başka değerleriyle bir melek olsa, bir insanın olabileceği kadar büyük olsa, yalnız o kusurundan ötürü düşer insanların gözünden. Bir damla kötülük en soylu varlığı lekeler ve yıkar bile bazen.