Sümeyra özdemir
@Mrsmyraaa
29 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Aziz bey alışıldık bir senaryoya sahipti beğendim diyebilirim ama inatçılıgın bu kadar olmamalıydı :) değdi mi yaşadıklarına be ailene yaşattıklarına ah aziz beyim :) sıkıldığım için bu kadar küçük bir kitabı uzun sürede okuyabildim :)
Reklam
Öncelikle duygu durumu kötü olanlar biraz ertleyin derim.. tek kelimeyle benim ilgi alanım benim düşüncelerim diyebilirim. Yazarın umutsuzlugu hayal kırıklıkları, kırılmışlıkları üzüntülerine ortak oluyorsunuz. Kelimeleriyle o kadar güzel ifade ediyor ki sanki içimdeki cümleleri okuyordum tekrar takrar başlamalık bi kitap olay yok ama olaydan çok daha saran bir yapısı vardı. Her sayfada nerdeyse alıntı yapılacak bir yapıya sahipti. Kitabı okuduğumda yanlız olmadığımı hissettim aynı duyguları görmek keyif vericiydi çok keyif aldım sizi anlayacak bi kitap..
Yazarın ağlayarak yazdığım dediği roman.. evet özellikle son kısımlarında ağladım gerçekten.. yazarın toplumsal gerçeklere ışık tutan bir yanı var ama eleştireceğim yönleri de elbette ki vardı duygusal yönden insanı üzen bir yapıya sahipti evet aşırı derecede akıcı çok hızlı okunan bir kitaptı biraz daha kavuşmalı bir son hayal etmiştim ancak bu şaşırttı son ana kadar anne ile çocuğun kavuşmasını bekledim ama yinede güzeldi diyebilirim etkilendim ağlattı ..
Kitapta bir yerde "Yavasça dokun yaralarima." diyor Tarık Tufan. Bu cümleyi ilk gördüğümde durdum ve bir daha okudum. Yaraya dokundurmak mi? Bir insan en hassas, en çocuk, en kırılmış, en yorgun, en gizli yanlarini kime
gösterir; kimin el sürmesine izin verir? Üstelik kendi kabuğunu örmeye baslayan bir yarayla uğraşmak geçmişe haksizlik olmaz mı acıyacağını,kanayacağını bile bile dokunulmasana izin vermek hatta bunu davete
dönüştürmek nasil bir hastalik olabilir, diye düşünürken
Şeker Portakalında geçen su satırlar düştü aklıma:
"Ben buna inaniyorum: Bir sevgi insana her şeyi yaptırabilir bir de sevgisizlik." kitapta kaldım satırlara geri döndüm. Yara belliydi peki
hangi merhem kullanılmalıydı?
Devam ettim okumaya. Yapilan davet yaraya ve acıya iyi gelecek küçük br merhamet reçetesiyle sonlaniyordu...
"Yavaşça dokun yaralarima.Yavaşça.
Annesi dün ölmüş çocuklara dokunurcasına şefkatle."
Tüm yaşamı, dünyadan tamamen tecrit edilmiş bir şekilde orada geçmişti. Otuz yılı aşkın bir süre düşmanı beklemek için kendini her türlü zevkten mahrum kılmış, şimdiyse, tam düşman gelirken kovulmuştu. Arkadaşları şehirde rahat ve mutlu bir yaşam sürmüş olan o arkadaşları, şimdi küçümseyen ve tepeden bakan gülücüklerle yukarıya, zaferin meyvelerini toplamaya gidiyorlardı.. kitabın özeti tam olarak buydu.. heyecanlı bekleyişin sonu hazin bir şekilde düşmanı beklerken bulunduğu kaleden uzaklaştırılmasıyla son buldu ve bütün umutlarıyla son bulmuştu .
Reklam