Merve
@Mrvcd
Psikolog
1999
263 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Son söz
İyi anne babalık, bizim de iyi hissetmemizle mümkündür. Pek çoğumuz duymadığımız güveni, ihmal edilmiş şefkati, eksikliğini çektiğimiz yol göstericiliği söylenmeden, şikâyet etmeden çocuğumuza vermeye çalışıyoruz. Ona özen gösteriyoruz, incitmemeye gayret ediyoruz ama bizim de bir çocuk olduğumuzu, hâlâ şefkate ihtiyaç duyduğumuzu unutmayın. Çocuğunuzu nasıl gözetiyorsanız kendinizi de öyle gözetin. Anne babalık niyettir, çabadır. Niyetimiz iyi, çabamız sonsuz; öğrenmeye devam ediyoruz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çocuğun ruh sağlığı beş kolon üzerine inşa edilir. Babanın duygusal dengesi, annenin duygusal dengesi, anne baba arasındaki ilişki, anne babanın ebeveynlik becerileri, çocuğun mizacı. Bu kolonların hepsine bakmak gerekir. Kolonlar çürük, çatlaksa sadece birini onarmak işe yaramaz. Aile, en zayıf üyesi kadar güçlüdür. Çocuğunuzda ortaya çıkan davranış problemleri bu kolonlardaki sıkıntılardan kaynaklanıyor olabilir.
Peki ebeveyn kimdir? Çocuğun kendisini ve dünyayı tanımasına yardımcı olan, onu koruyan, yaşam becerileri geliştirmesi için onu destekleyen, ona güven ve umut veren, zorlandığında yanında olan, onun kaygısız ve neşeli bir çocukluk geçirmesi için uğraşan kişiye ebeveyn denir.
Çocuk yetiştirmenin özü zor zamanlarda ebeveynliktir. Çocuğun başarısızken, pes etmişken, huysuzken, kırılganken, uykusuzken, yorgunken, hata yapmışken, yapamamışken ebeveyne ihtiyacı vardır.
Ebeveynlik, bir insanın yetişmesine eşlik ettiğiniz harika bir deneyimdir.
Çocuklar, yaşamın belirsizliği içinde sağlıklı sınırlara ihtiyaç duyarlar. Bu sınırlar, onların güvende ve rahat hissetmelerini sağlar. Sağlıklı sınırlar, hem diğerlerinin sınırlarını kabul etmek hem de kendi sınırlarını gözetebilmek demektir. Sınırları çocuğa öğretmeye çalışırken bizim de onun sınırlarını gözetmemiz beklenir.
Yani önce kendisi büyüyemeyen insan, çocuğunu da büyütürken zorlanıyor. Çünkü çocuk demek makul olmamak, sınırları zorlamak, talepkâr olmak, bir duygunun içinde kaybolmak, onu yönetememek, yönerge almakta zorlanmak demek; bunlar çocuğun, çocukluğun doğasında var; henüz bağlantıları tamamlanmamış bir beyinle dünyaya gelmiş birinden başka türlüsünü beklemek de iyimserlik olmaz mı?