Kitap İncelemesi: Antonio ve Davit
Yazar: Cemal Karçhadze
“Doğru bildiğinden şaşmamak uğruna nelerden vazgeçebilirsin?”
…
Suç nedir, suçlu kimdir? İyi ile kötüyü neye göre ayırt ederiz? Bu ayrımda insanın rolü ne kadar belirleyici? Peki kötü dediğimiz gerçekten kötü müdür, iyi olan gerçekten iyi mi?
….
Tüm bu soruların peşine düştüğünüz, sakin ama derinden iz bırakan bir roman Antonio ve Davit. 1600’lü yılların Gürcistan’ında geçen bu hikâyeyi, Antonio’nun dostu İtalyan seyyah Bartolomeo’nun ağzından dinliyoruz. Anlatım yalın, gösterişten uzak ama etkileyici.
Antonio bir rahip, Davit ise bir haydut. Biri “iyi”, diğeri “kötü” gibi görünse de roman boyunca bu iki karakterin yan yana gelişinde, tüm kavramlar altüst oluyor. Sorgulamalar, fikir çatışmaları, vicdan hesaplaşmaları derinleşiyor. Her ikisi de birbirini dönüştürüyor, okuru da beraberinde sürüklüyor.
Gerilim ve felsefenin iç içe geçtiği bu kitapta özellikle din, inanç, vicdan ve ahlak üzerine yapılan diyaloglar oldukça düşündürücü. İçimden sık sık “İnanmak ne güzel şey...” demeden edemedim.
Orta Çağ atmosferi de romana ayrı bir tat katıyor.
Birkaç alıntı bırakıyorum, postu k