Hemen inandın abicim. Ne kadar da hazırdın inanmaya. Sana sorun çıkartmayayım da sıkıntıdan ölsem de olur değil mi? Aç, açıkta olmayayım, hayatımı kıt kanaat idame ettireyim yeter. Eriyorum, çürüyorum, hayatım bataklık gibi, dibe çekiyor beni desem sana, o manasız soruyu bile sormazsın: neden? Hemen teşhisini koyarsın: Rahat batıyor sana.
''Bence gidenin, kalanın kucağında bir kucak kor bırakmasıdır,'' dedim. Siz çok yanmışısınız dedi. Diyemedim ki; isterdim, kucağında bir kucak korla kalan ben olayım