“Büyümeye başlanılan zaman, anne ya da baba kaybedildikten sonra başlar oğlum. Yani sende beni kaybettikten sonra büyüyeceksin. Şimdi farkında olmasan da, hayattaki direğin, kaçamak yerin, sırdaşın, destekçin, sığındığım liman, karşılıksız sevgi merkezin benim. Bunlar bir gün yok olacak, kendi kendinle yüzleşeceksin, tüm var olan eksikliklerle gün ve gün, sene ve sene karşı karşıya geldiğinde büyüyeceksin ve hep çocukluğunu özleyeceksin. O nedenle bırak da, sana yaşatabildiğim kadar çocukluğunu yaşatayım.
“Bugünse kimin evladıysa çocuklar ona göre önemseniyor. Bir çocukla evlat arasındaki farkı düşünmeye meyletsek araya sınıf giriyor, çocukla insan arasındaki farkı düşününce araya beden giriyor, çocukla dünya arasındaki farkı düşününce araya cümle mahlukattan öte kültür giriyor. Hakiki çocuğu göremeyecek kadar cahiliz hala. Mesafelerin cahiliyiz.”