Fakat akşam karanlığında anlatılan hikâyelerin hepsi yollarını şaşırıp hüznün sessiz patikasina girerler. Alacakaranlık bütün tülleriyle üstlerine iner, aksamin içinde barinan tüm keder,yıldızsız bir gök gibi üstlerine kapanır, karanlik damla damla kanlarina karışır; işte o zaman içlerindeki bütün o aydınlık ve rengârenk sözcükler, sanki insanın kendi hayatından çıkıyormuşçasına yoğun ve ağır bir tını kazanır.