O, mutlu ve tıpkı doğa gibi dengeli, duru ve kendi kendine yeterli. Bense güçsüz ve çarpılmış bir yaratığım. Onun benim çirkinliğimi ve çektiğim acıyı anlamasını nasıl bekleyebilirim! Ben bile içimde ne olup bittiğini anlayamadan...
“Son zamanlarda çok düşündüm ve çok değiştim.” diye yazmaya başladı. “Mutlu olmanın tek yolu sevmektir. Kendini düşünmeden sevmek; herkesi ve her şeyi. Her yöne doğru, yakına doğru gelen herkesi içine alacak bir sevgi ağı örmek.”
Zaten her insan kendini kusursuz kabul etmiyor mu? Kendisini ulaşılmaz ve etkileyici saymıyor mu? Daha kendini beğenmiş bir bencil değil mi? İşte o da hep kendini böyle kabul ediyor...