"Tiyatro oyuncuları tarafından oynanan tek bir sahne görmedim ki hep aynı hata işlenmesin; şu durağan akış. Önce bir düşünceyi oluşturmak için 'yargılama' safhası, sonra düşünme, ancak ondan sonra dile getirilen bir tepki.
Bu doğal olmayan, korkunç zaman kaybı ve anlamsızlık, duruma uygun iç dünya yoksunluğu, bu sarsak aşamalardan geçmeden düşünememek, sadece o kelimeyi sarf etmiş olmak için değil, düşünme adına iki kelime söyleyememek... Bu, sözün, eylemin ve iç dünyanın koşutluğu yerine olayların art arda sıralanmasına yol açar.
Ve ayrıca içlerinde temel bir yanlışı da barındırırlar, yalanı ve hakikat olmayanı."