Can Muallim
@MuallimC
"Hem okudum hemi yazdım
Yalan dünya senden bezdim"
97 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Nurettin Topçu’nun hayatını anlatan bir kitap... Gerçekten ibretlik bir hayatı var düşünürün. Emin Işık’ın kaleme aldığı bu kitap Topçu’nun eserlerine başlamadan önce okunursa eserlerinden daha fazla istifade edilebilir sanırım. Avrupa’daki hayatı, oradaki dostlarının, hocalarının burada kal demelerine rağmen yurda dönmesi, dönünce dedikleri gibi değerinin bilinmemesi, tanıdığı maneviyat büyükleri, öğretmen ve örnek insan olarak portresi, onu anlamayan çevreler vs… İbretlik bir hayat. Kitabı “İsyan Ahlakı” ile birlikte almıştım. Önce hayatını okumam isabet oldu.
Reklam
Günlüğümden:
12 Ocak, Salı
Svetlana Aleksiyeviç’in “Çinko Çocuklar”ını okuyorum. Çok akıcı bir kitap ama çok acı aynı zamanda. Bir süre okuyunca bir şeyler gelip tıkanıyor boğaza. Hazmı zor tanıklıklar. Sovyetlerde Afganistan savaşı tanıklarıyla konuşmuş Sveta Teyze. Cephede ve cephe gerisinde yaşananlar. Askerler, hemşireler, memurlar, anneler… Cesetler çinko tabutlarla gönderiliyormuş evlerine ya da ne kaldıysa geriye. Bazen tabuta koyacak hiçbir şey bulamayınca bir tören elbisesi, sonra ağırlık yapsın diye Afganistan toprağı koyup gönderiyorlarmış. Orada yaşananlar ve yurtta anlatılanlar… Halka barışçı, parklara ağaç diken, çocuklara, kadınlara ilaç götüren asker görüntüleri servis edilirken, çoluk çocuk demeden tarayan, birbirine sıkan, intihar eden askerler… Tabutlar açılmadan, içinde ne olduğu görülmeden gömülüyor. Bir de sakat gelen, döndükten sonra bir daha topluma uyum sağlayamayan insanların travması. Daha üçte birini okudum, dediğim gibi okumak kolay, ama bir o kadar da zor.
...
16 Ocak, Cumartesi
Hava soğuk, içimde bir üşüme, hüzün. Bir yanım yorganın altına sığın, uyu, diyor. Belki içimi ferahlatacak bir şey de görürüm düşümde. Dünya çokça hüzün veriyor. Az önce “Çinko Çocuklar” kitabını kapattım. Kitabın sonunda zamanında kitap yüzünden açılmış davalarla ilgili bölüm var. Duruşmalardan notlar, gazete haberleri, mektuplar. Kitabı okurken belli bir yer ve zamanla yalıtarak okuyamadım, bu mümkün de değildir belki. Okuyorum ve olguları kendime yakın zamanlara, yerlere, küçük ölçekte benzer harekatlara uyarlıyorum. Benzer acılar, benzer yanılsamalar, gerçeğin benzer şekilde farklı gösterilmesi. Otuz yıl önce yazabilmiş bunları Svetlana Aleksiyeviç. Sonra mahkemelerle uğraşmış, sürgünde yaşamış bir dönem. Saygı duyuyorum.
Yazarın diğer kitaplarını da
Amin Maalouf’un “Çivisi Çıkmış Dünya’sını dün sabah bitirdim. Kitap beklediğimden daha çok şey kattı bana. Meşruiyet üzerine söyledikleri benim zihnimdekinden daha fazla, daha derinlikliydi. İkna oldum, ama yazarın gösterdiği pencereden bugüne ve yarına bakmaya çalışınca gördüğüm manzara mutlu etmedi beni. Gerek Ortadoğu’nun yakın tarihi üzerine anlattıkları ve tahlilleri gerek günümüz dünyasının başlıca problemleri ve çözümler çözümsüzlükler hakkında söyledikleri ufuk açıcıydı. Elbette her görüşüne katılmış değilim ama birçok konuda aynı şeyi düşünüyorum. Belki bazı düşüncelerimi daha iyi temellendirmeme de yardımcı oldu. Aslında üzerinden en az on yıl geçmiş kitabı şimdi okumak, eğer güncel sorunlar ele alınıyorsa geç kalınmış bir okuma olabilir. Okurken, eğer kitap bu yıl çıkmış olsaydı yazar aradaki on yılın olayları ile ilgili neler söylerdi, bazı görüşlerinde değişme olmuş mudur diye düşünmeden edemedim. Gerçekten de çok şey olmuş bu son on yılda Ortadoğu’da ve dünyada.
(Günlüğümden)
