Schopenhauer'a göre, çok soğuk bir
kış gününde bir araya gelen yalnız
kirpiler ciddi bir ikilem ile karşı karşıya
kalacaklardır: ya birbirilerinden uzak
durarak tek başlarına soğuktan ölecek
ya da birbirilerini ısıtmaya çalışırken
Birbirilerine dikenlerini batırarak
canlarını acitacaklardır. Kirpiler önce
donmamak için birbirlerine bir hayli
yaklaşırlar, yaklaştıkları anda
dikenlerinin farkina varır ve ayrılırlar.
Pek çok bir araya gelme ve dağılma
döngüsünden sonra Nihayet kirpiler birbirlerine ne fazla uzak nede fazla yakın olmanın hem soğuğa hem dekarşındaki kirpinin dikenlerine karşı
korunmada en iyi yol olacağını keşfederler.
Ama bu "mükemmel" mesafenin hem
öğrenilmesi hem de muhafaza edilmesi
zordur.ikili ilişkilerin bütün problemi bu.
"Mükemmel mesafe" eksikliği. insan
insanın kara sularına girdikten sonra daha
fazlasını ister. Daha çoğunu. Daha fazlasını.
Ama insanın da dikeni vardır. Yaklaştıkça
batar. Girdikçe boğar. Uzaklaşmak zaten
dondurucu..ilişkilerin huzursuzluğu burda tezahür eder.Uzaklaştıkça donma, yaklaştıkça can yakma
acıtma. Mükemmel mesafeyi yakalayanlar
zaten mutlu. Yakalayamayanların içinde lirik bir
sessizlik... ALINTI