Muhammed Öğüt
@Muhammedogut
Korkarım ben iflah olmaz bir realistim.
"Mutluluk sözcüğüne inancımızı kaybetmemiştik henüz. Sihirli bir sözcüktü mutluluk, söylemesi bile biraz neidüğü belirsiz, bir hayli karanlık bir şey olsa da içimizde bir ferahlık uyandırıyordu."
Reklam
Ahmet Ümit’in okuduğum ilk eseri.
İstanbul Hatırası, İstanbul’un ilk adı olan Byzantion döneminden günümüze kadar uzanan bir polisiye romanı. İstanbul’da yedi esrarengiz cinayet işlenir ve cesetler yedi farklı tarihi mekana bırakılır. Romanın ana karakteri başkomiser Nevzat’tır. Komiser Ali ve Zeynep, bulmacanın eksik parçalarını tamamlarken aralarındaki tatlı didişmelerle esere ayrı bir hava katmış. Ahmet Ümit, İstanbul’un geçmişten günümüze yapılan tarihi mekanları ve önemli kişileri kaleme alırken, İstanbul temasını esere çok güzel işlediğini düşünüyorum. Harika betimlemeleri sayesinde okuyucuyu sıkmadan gerilim dolu anlar yaşatıyor. Cinayetleri kim veya kimlerin işlediğini düşünürken aynı zamanda karakterlerin yaşadığı duygusal anları hissediyorsunuz. Adına şiirler yazılan İstanbul’un güzelim tarihini öğreniyorsunuz. Aşk, acı, ihanet, güven ve sadakatin yanında birçoğumuzun hakim olmadığı tarihi bilgileri tüm akıcılığıyla okura aktaran, insan ruhunu bir laboratuvar titizliğiyle analiz eden Ahmet Ümit’i tebrik ediyorum.
“Ve yine biliyordum ki, katiller her zaman kötü insanların arasından çıkmazdı.” (s.144) alıntısıyla incelemeye son verirken kitabı bitirdiğimde tüylerim diken diken olmuştu.
İstanbul’a iki kere gittim. Kitapta bahsedilen tarihi mekanların bazılarını ziyaret etme şansım olmuştu. Kitabı okuduktan sonra içimde inanılmaz derecede İstanbul’a gitme isteği uyandı. En kısa sürede tekrar gidip tarihi mekanları ziyaret edeceğim. İstanbul’a bu sefer kitabın bana hissettirdiği duygularla bakacağım. Satırları okurken zihninizde canlanan, telefonun çaldığı her an heyecanlandıran sonrasında neler olacak diye meraklandıran muhteşem bir eser. Mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum. İyi okumalar
"Ölülerimizin yüzlerine bakıyorduk... Onların gözlerindeki kendi kaderimize. Çaresizliğimize bakıyorduk, avuçlarımızda büyüyen zavallılığa, kanımızda filizlenen korkaklığa... Elimizden alınan hayata bakıyorduk... Güneşli günlerimize, umut dolu sabahlara, eğlenceli bahar akşamlarına... Sönen anılarımıza bakıyorduk, ölen hayallerimize, yıkılan düşlerimize... Sönen anılarımızı, ölen hayallerimizi, yıkılan düşlerimizi yüklenip yorgun bir şilep gibi bizden uzaklaşan şehrimize..."
"Dönülmez akşamın ufkundayız."
Reklam