İnsan bazen en çok sustuğu yerde anlatır kendini.
Kalbinin içinden geçenleri kimse bilmez, ama herkes yüzündeki gölgeyi fark eder.
Sevgi, bağırarak değil… sabrederek yaşanır.
Ve bazı yaralar vardır ki, insanı eksiltmez; büyütür.
— Fyodor Dostoyevski
Sen artık bu şarkıyı duyamazsın. Su boyunca yüzüp gittin çocuğum. Kendi efsaneni de alıp götürdün. Yüzüp gittin. Kulubeg’in gelmesini beklemedin. Yazık, çok yazık! Beklemedin Kulubeg’i. Niye koşup yola çıkmadın? Yola çıkıp koşsaydın mutlaka görecektin onu. Daha uzaktan görür görmez tanırdın onun kamyonunu. Elini kaldırınca o hemen dururdu.