En son ne zaman ezan sesiyle uyandığımı düşündüm. Utandım kendimden. Hatırlamıyordum bile. Ne garip ve ne acı. Ezan beni çağırırken ben farkında bile olmuyordum. Ama O yine de benden umudunu kesmiyor, her sabah beni yine çağırıyordu. Ben benden umudumu kesiyordum da Allah benden umudunu kesmiyordu.
Her şeyin bir maksadı olduğuna inandım bu dünyada ben. Her ne varsa boşuna var edilmemişti; bir sebebi, bir anlamı ve bir sırrı olmalıydı. Yoksa ve sadece gelmek için bu dünyaya gelip de gitmek için gidiyor olamazdı hiçbir şey.